Beklemeyi tekrar öğrendim son 9 aydır. İlk kontrolü bekledik eşimle beraber, mutlu haberi almak için. Testleri bekledik, cinsiyetini öğrenmeyi bekledik, onu ultrasonda ilk defa görmeyi bekledik. Şimdi ise Deniz'i kucağımıza alacağımız ilk günü bekliyoruz.
Geçen gün bir arkadaşımı, cep telefonu şarjı bittiği için buluşacağımız yerde 15 dk kadar bekleyince fark ettim. Beklemeye ne kadar az sabrımız kalmış. 4-5 kere cep telefonunu elime alıp, arayamayacağımı hatırlayarak cebime geri soktum. Hepimizin hayatı böyle değil mi? Alışverişte sıra bekleyemiyoruz, sipariş ettiğimiz ürünlerin gecikmesine dayanamıyoruz, televizyon seyrederken reklamların uzaması, asansörün gelmemesi, öğle yemeğinde hesabın gecikmesi sinirlerimizi bozuyor. Ben bir gün daha bekleyemeyip istediğini değil hızlı cevap vereni tercih eden çalışanlar biliyorum. İnsanlar, sevdiklerini bekleyemiyorlar, email atıp cevabını almak için telefon açıyorlar, koşarak yürüyor, yarışarak konuşuyorlar.
İşte böyle bir hayatta, 9 aydır sabırlı, zaman zaman heyecanlı, endişeli ama her zaman umutlu ve mutlu bir şekilde bekliyorum. Beklemeyi tekrar keşfedip, sevdim diyemem ama kesinlikle tekrar öğrendim. Bakalım daha neler öğreneceğim ;)
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Önce beklemeyi öğreniyorsun,sabırlı olmayı...bir an sonra beklemeyi öğretiyorsun sabretmeyi,mamayı beklemeyi,akşam yemeğini beklemeyi,sırada sıkılmadan sabretmeyi,zil çalmasını beklemeyi....growing older is all about getting to be more patient!(works for everyone)
YanıtlaSil